Elimde sürekli birkaç meşgale veya iş, güç var. Ama hangisini acilen yapmam gerektiğini hissetsem bir şey beni diğerlerine yönlendiriyor. Bir hafta boş boş yatıyorum ve elimdeki kitabı en fazla beşer, onar sayfalar halinde okuyorum. Sınav haftası gelip çatıyor, bu sefer de ertesi günkü sınav için okumam gereken notlar beni kitabıma doğru itiyor. Bir haftada okuduğumdan fazlasını birkaç saatte okuyorum ama aklım derste olduğundan, vicdanım kitaptan zevk almamı engelliyor. Aylardır izlemeyi düşündüğüm ama o şevki bir türlü bulamadığım bir film bana rastgele girdiğim bir klasörden göz kırpıyor. Yarım bırakıp uzun zamandır izlemediğim Twin Peaks bölümleri yarınki sınavdan çakmam için elinden geleni yapıyor. Elimde birkaç çeviri bulunuyor; hangisinin aciliyeti yüksekse ona elimi sürmek içimden gelmiyor. Yeni ve birkaç güne bitmesi gereken bir tıp çevirisi alıyorum ve aniden, haftalardır dokunmadığım iktisat çevirisine devam etme yolunda anlamsız bir istek duyuyorum. Bir iki paragraf çevirdikten sonra Twin Peaks'e geçiyorum. Yarın son finalim var. Günlerdir açmayı aklıma bile getirmediğim bloguma yazıyorum.
Bir sürü şey yapıyorum, hiçbirinden zevk alamıyorum. İnşallah ölürüm.
En azından bu durumu yaşayan tek kişi değilmişim diye beni sevindirdin. Bir şey sorumluluk olunca asla ve asla yapmak istemiyorum. Zorunluluk olunca, önceliği varsa. İstemiyorum arkadaşım, tüm isteğim, şevkim her bi bokum kaçıyor.
YanıtlaSil